Liga Morska i Rzeczna » Liga pożegnała kapitana żeglugi wielkiej jachtowej Michała Sumińskiego.

24 grudnia 2011 roku na wieczną wachtę odszedł Michał Sumiński człowiek osobowość. Znany był przede wszystkim jak twórca programu telewizyjnego ,,Zwierzyniec”. Wielki miłośnik przyrody, podróżnik, myśliwy, ale i wspaniały żeglarz. Z jego bogatego życia czerpało doświadczenia wiele pokoleń młodych Polaków.

Uroczystości pogrzebowe odbyły się na Powązkach Wojskowych 3 stycznia 2012 roku. Kapitana Michała Sumińskiego żegnali: Rodzina, przedstawiciele władz, organizacji społecznych oraz przyjaciele i znajomi. Ligę Morską i Rzeczną reprezentowały poczty sztandarowe Zarządu Głównego LMiR, Bractwa LMiR w Wyszkowie oraz delegacja z komandorem Julianem Bielawskim. Ostatnie słowo pożegnania w imieniu ligowców wygłosił wiceprezes ZG LMiR Marek Padjas, zaś klangi na dzwonie ceremonialnym wybili członkowie Bractwa LMiR z Wyszkowa.

Michał Sumiński urodził się w 1915 roku. Z żeglarstwem zetknął się w 1932 r. w Lidze Morskiej i Kolonialnej, od 1934 r. zaczął uprawiać żeglarstwo morskie w Akademickim Związku Morskim, m.in. na s/y Zawiszy Czarnym, pod dowództwem Generała Mariusza Zaruskiego. Od 1935 r. był zastępcą, zaś od 1937 r. aż do wybuchu wojny kierownikiem wyszkolenia żeglarskiego w ośrodku Ligi Morskiej nad jeziorem Narocz. Był też instruktorem żeglarstwa w YMCA i Wojskowym Ośrodku Szkolenia Jachtingu Morskiego. W sierpniu 1939 r. uzyskał stopień kapitana i w tym samym roku prowadził swój dziewiczy rejs kapitański na jachcie YMCA III. Wybuch wojny zastaje go w Szwecji. Postanawia wrócić do kraju. Lata okupacji to działalność konspiracyjna. Po nieudanym zamachu na gestapowca zostaje aresztowany. Śledztwo, słynny tramwaj na Pawiaku, obozy w Auschwitz i Mauthausen-Gusen. Po wojnie wraca do kraju. Rozpoczyna pracę w Zarządzie Głównym Ligi Morskiej, gdzie pełni funkcję Głównego Inspektora Wychowania Morskiego. Od 1947 roku przez kilka lat, posiadając stopień kapitana jachtowego dowodzi żaglowcem Ligi Morskiej ,,Generał Zaruski”, na którym m.in. prowadził pierwszy w historii Polski rejs do Leningradu (1948 r.), po zaminowanej jeszcze Zatoce Fińskiej. W sumie przepływał na morzu ponad 100 tys. Mm.
Wieloletni wiceprezes Polskiego Związku Żeglarskiego, jeden z założycieli i pierwszy prezes Polskiego Związku Motorowodnego i Narciarstwa Wodnego. Jak niewielu rozumiał morze. Wychował niezliczoną ilość żeglarzy, sterników i kapitanów jachtowych. Po prostu umiał to robić. Jak wspominają go koledzy z tamtych lat ,,…egzaminy na kolejne stopnie żeglarskie przyjmował w swoim mieszkaniu. Nigdy też nie zdarzyło mu się kogoś ,,oblać”, bo też nikt nie odważył się przyjść nie przygotowany…”. Wielokrotnie odznaczany i wyróżniany. Najbardziej cenił jednak Order Uśmiechu, który nadają dzieci.
Był autorem książek: „Rejsy bałtyckie” (1950), „Wiedza żeglarska” (1951), „Żeglarskie zwycięstwo” (współautor Grażyna Wojsznis, 1951), „Znad jezior” (1954), „Przez siedem jezior” (współautor S. Wysocki, 1954), „Gawędy o zwierzętach” (2001).
Cześć Jego pamięci.