Na wieczną wachtę odszedł Szymon Pawlicki – kawaler Krzyża LMiR Pro Mari Nostro

Nie żyje Szymon Pawlicki, aktor, działacz „Solidarności”, wiceprzewodniczący Rady Miasta Gdyni, członek Prezydium Zarządu Głównego Ligi Morskiej i Rzecznej. Zmarł 25 stycznia br. w konińskim szpitalu. Miał 85 lat.

Szymon Pawlicki urodził się 28 lutego 1935 r. w Koninie. Ukończył Państwową Wyższą Szkołę Teatralną w Warszawie. Aktorsko związany był z Teatrem Wybrzeże. Grał w teatrach w Gdyni, w Kaliszu, Szczecinie, a także w spektaklach teatru TV i filmach fabularnych. Od 1980 roku związany był z „Solidarnością”. Otrzymał wiele nagród i odznaczeń, m.in. Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”, Odznakę Honorową Krzyż Ligi Morskiej i Rzecznej „Pro Mari Nostro”. Honorowy Obywatel Miasta i Gminy Ślesin.

Szymon Pawlicki był działaczem Ligi Morskiej i Rzecznej   (1990-2005). Siedemdziesięciopięciolecie zaślubin Polski z morzem w roku 1995 uczczono w sposób szczególny.  Przede  wszystkim  po  raz  pierwszy  wręczono  Pierścienie Hallera.  Szef  gdyńskiej  „Wspólnoty Polskiej”  oraz członek  prezydium Zarządu  Głównego  Ligi  Morskiej  Szymon  Pawlicki, podczas Dni Morza zainicjował    pomysł wydania  „Pierścienia Hallera”, odznaczenia nadawanego przez Kapitułę i każdorazowo wręczanego 10 lutego, w dniu święta Ligi. Podczas XV Zjazdu LM (18-19 listopada 1994) uchwalono wprowadzenie odznaczenia.

Szymon Pawlicki to jedna z wielkich postaci Solidarności – wspomina dr Aleksander Kozicki, przewodniczący Rady Oddziału Gdynia NSZZ „Solidarność”. – Pamiętam go jako człowieka bardzo zaangażowanego, wierzącego w swoją misję i w pełni oddanego ludzkim sprawom. Cechowała go wiara w prawdę i sprawiedliwość. Był nieugięty w swoich działaniach, dzięki czemu, mimo głosów przeciw, doprowadził do przeniesienia „Nataszy” ze Skweru Kościuszki do Redłowa. Jako aktor i człowiek sztuki w ramach „Solidarności” bardzo dbał o to, by związek kultywował tradycję i pozostał wierny ideałom.

W latach 1990-1994 radny Miasta Gdyni I kadencji, wybrany z list Komitetu Obywatelskiego Solidarności z okręgu Orłowo, Mały Kack, Karwiny, Dąbrowa. Wiceprzewodniczący Rady Miasta Gdyni (8.06.1990 – 31.12.1991), Przewodniczący Komisji Kultury i Rekreacji oraz członek Komisji Budżetowej. Współinicjator wmurowania tablicy ku czci Józefa Piłsudskiego na budynku Urzędu Miasta Gdyni oraz usunięcia pomnika wdzięczności Armii Czerwonej tzw. „Nataszy”.

Od 1980 r. był koordynatorem ds. kultury KKP NSZZ „S”, we wrześniu 1980 r. został przewodniczącym strajku pracowników kultury w Urzędzie Wojewódzkim w Gdańsku. Był delegatem na I Krajowy Zjazd Delegatów NSZZ „S”, członkiem ZRG, w 1981 roku współorganizował I Przegląd Piosenki Prawdziwej „Zakazane Piosenki” w Gdańsku.

Udział w Komitecie Strajkowym Stoczni Gdańskiej spowodował aresztowanie go 16 grudnia 1981 r. i więzienie do 27 września 1982. Został zwolniony z więziennego szpitala w Bydgoszczy z powodu pogarszającego się stanu zdrowia. Wrócił do domu, jednak już nie na scenę. Wydział Kultury Urzędu Wojewódzkiego w Gdańsku nie pozwolił mu na granie w Teatrze Dramatycznym w Gdyni. W latach 1983-1989 współorganizował uroczystości religijno-patriotyczne m.in. w kościele NSPJ w Gdyni.

Po ponownym zarejestrowaniu Solidarności był członkiem Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarności”, szefem biura Kultury Komisji Krajowej. Prowadził gdańską część kampanii wyborczej Lecha Wałęsy, a następnie pracował w Kancelarii Prezydenta RP Lecha Wałęsy. Pełnił funkcje rzecznika prasowego Wspólnoty Polskiej w Warszawie, a następnie kierował jej gdyńskim oddziałem.

W 2000 r. przeszedł na emeryturę i zamieszkał w Ślesinie (Wielkopolskie).