Na wieczną wachtę odszedł kontradmirał w st. spoczynku Hieronim Henryk Pietraszkiewicz

NA WIECZNĄ WACHTĘ ODSZEDŁ KONTRADMIRAŁ HENRYK PIETRASZKIEWICZ, NAJSTARSZY SPOŚRÓD POLSKICH ADMIRAŁÓW. PREZES LIGI MORSKIEJ W LATACH 1982 -1986. KAWALER PIERŚCIENIA HALLERA.  ZMARŁ W WIEKU 96 LAT

Henryk Pietraszkiewicz urodził się 3 stycznia 1923 roku w Kolonii Woronowo na Wileńszczyźnie. W 1939 roku ukończył Gimnazjum im. Ks. Grzegorza Piramowicza w Dziśnie. Wcielony w 1944 do Armii Czerwonej, skąd odkomenderowany od 15.09. 1944 do Ludowego Wojska Polskiego gdzie ukończył kursy wojenne podoficerski i oficerski – w batalionie szkolnym 4. Dywizji Piechoty im. pułkownika Jana Kilińskiego.   Został zastępcą dowódcy baterii moździerzy do spraw polityczno-wychowawczych w 10. Pułku Piechoty 4. Dywizji Piechoty. Walczył o Warszawę, w przełamywaniu Wału Pomorskiego, brał udział w bitwie o Kołobrzeg, w forsowaniu Odry, w bitwie o Berlin oraz w walkach nad Łabą. Po zakończeniu działań wojennych był do 1946 roku instruktorem propagandy w 10 Pułku Piechoty. Od lipca 1946 roku podporucznik rozpoczął naukę w Oficerskiej Szkole Marynarki Wojennej, którą ukończył we wrześniu 1949 roku jako prymus Wydziału Pokładowego i zarazem kapitan marynarki. Wraz z nim wówczas OSMW ukończyło 28 oficerów, między innymi: Ludwik Janczyszyn, Gwidon Karolczak, Edward Łączny, Kazimierz Podrucki, Henryk Romanek, Zygmunt Rudomino, Zdzisław Studziński, Władysław Urbański. Pierwsze stanowisko służbowe w Marynarce Wojennej objął w 1949 roku jako dowódca okrętu na ścigaczu okrętów podwodnych ORP Sprawny z dywizjonu ścigaczy w Gdyni.   Od tegoż roku był zastępcą dowódcy ORP Sęp w gdyńskim dywizjonie okrętów podwodnych. Od 1951 do 1954 roku dowodził ORP Sęp, po czym zajmował funkcję szefa sztabu dywizjonu okrętów podwodnych. W 1956 roku został dowódcą 1. Brygady Okrętów Podwodnych w Gdyni. W latach 1966-1969 dowodził 9 Flotyllą Obrony Wybrzeża w Helu, a w 1969 roku przez krótki czas był komendantem Wyższej Szkoły Marynarki Wojennej. Następnie pełnił służbę w Dowództwie Marynarki Wojennej w Gdyni, początkowo jako szef Sztabu Głównego Marynarki Wojennej – I zastępca dowódcy Marynarki Wojennej, a od 1979 roku zastępca dowódcy Marynarki Wojennej ds. liniowych. Formalnie służbę wojskową zakończył 18 listopada 1983 roku i przeszedł w stan spoczynku. 7 stycznia 1984 roku oficjalnie pożegnał go ówczesny minister Obrony Narodowej.

Jest również absolwentem Wyższego Kursu Akademickiego w Akademii Marynarki Wojennej ZSRR im. marsz. Klimenta Woroszyłowa w Leningradzie(lata 1955-1956). W 1966 roku uzyskał kolejno tytuł magistra historii na Wydziale Humanistycznym Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Gdańsku oraz tytuł inżyniera nawigatora statku morskiego na Wydziale Pokładowym Wyższej Szkoły Marynarki Wojennej w Gdyni.

Był członkiem Polskiego Towarzystwa Nautologicznego oraz Ligi Morskiej i Rzecznej. W okresie od 1982 do 1986 roku sprawował funkcję prezesa Ligi Morskiej. Działał w Bractwie Okrętów Podwodnych i Stowarzyszeniu Oficerów Marynarki Wojennej Rzeczypospolitej Polskiej oraz Stowarzyszeniu Miłośników Okrętu Muzeum „Błyskawica”. W 2001 roku otrzymał doktorat honoris causa Akademii Marynarki Wojennej w Gdyni.

Spokojnej wachty Panie Admirale